gepost door liesbet
Reservesleutels horen bij de voordeur, ja. · 14.02.07
Ik had een klein katertje en hij krabte voelbaar de muizen vantussen mijn hersengolven. Normaliter zijn ze rustig, die muizen van mij, maar de dreigende nabijheid van zo’n smeerlapkater doet ze wel rondspringen van onrust, ja. Springen en krabben dus, leuk leuk not.
Hetgeen dan echt gemist kan worden als kiespijn is verdere beweging of any kind (en kiespijn op zich ook, natuurlijk, maar dat kan in principe altijd gemist worden – als kiespijn), maar als de ijskast leeg is hebben we eigenlijk geen keuze en zal er verdorie naar den Aldi gegaan worden.
Uurke op de tandjes bijten en dan kan er weer geruisloos naar het plafond gestaard worden, wijze vooruitzichten. Met die gedachte sleurde ik mijzelf en mijn trekrugzak de tram op, alwaar ik ontdekte dat ik mijn sleutels was vergeten. ‘Damn you Newton’ zei ik, want ik vergeet altijd de naam van dat pienter kereltje dat ooit gezegd had dat een ongeluk nooit alleen komt. Waaruit ik had kunnen concluderen dat ook de huisbazin niet thuis zou zijn om mij binnen te laten, ahja, maar mijn hersengolven waren te druk bezig met zich te verdedigen tegen al die beesten, typisch. Niet thuis was ze, dus.
De dingen in mijn hoofd eisten een onmiddellijke energiebesparing op, maar dat impliceerde dat ik 3 uur op ‘t trottoir zou moeten zitten, en dat is net een tikkeltje te marginaal voor mijn gewone doen, dus belde ik ze op, die huisbazin van mij. Ze vertelde dat ze zich al jaren terug had voorbereid op zoiets, en terwijl ik reeds onder verschillende matjes aan ‘t tasten was voegde ze eraan toe ‘dat ze daarom haar beste vriendin ook een sleutel had gegeven’. ‘Maar ze woont echt niet ver!’ Ze had gelijk, ze woonde echt niet ver, maar verscheidene factoren zorgden ervoor dat de trip quite a pickle was.
Ik kon natuurlijk mijn boodschapperij laten staan hebben bij de plaatselijke buurvrouw, maar ik moest boete doen, vond ik, moest uw sleutels maar niet vergeten zijn. Plus, ik ging toch al keer iets doen aan de conditie van mijn beenspieren. Maar dat was de eerste en de laatste keer, ze maat.
Vanaf nu plak ik een reservesleutel aan het bankkaartje van mijn lief, dat is immers toch iets dat ik altijd meeheb, haha!
Doe met me mee!
"t Was maar een grapje ze!" zegt ze tegen haar lief.
- Hoezo grapje?
Zo hoort het! Bankkaart van uw lief voor de boodschappen is een must (aangezien op mijn eigen rekening na de solden een aantal rode cijfertjes staan hahahahaha! )
- dat wordt een hype.— ivo victoria 14.02.07 #
- Ah ja natuurlijk, want uw “plastic boyfriend” moet toch net zo goed een sleutel hebben als degene van vlees en bloed?
Wel goed van vertrouwen uw wederhelft, de mijne haalt zijn plastic kaartje wel regelmatig boven ter sponsoring van de inhoud van mijn kleerkast, maar hij bewaart het ding wel zelf…— Sandrissimo 14.02.07 # - Haha, Newton.
Nee, zijn naam is Donkey, en hij is het beste vriendje van Shrek :)
Dat gedoe van die bankkaart ga ik toch maar negeren…
- Van dat katertje dat aan de muizen krabt, dat is schoon gezegd jong
- Donkey. :-)
Ik moest zowaar 2 keer nadenken.
- Excuses daarvoor.
- Het is ofwel Eddy, ofwel Murphy.
commenting closed for this article
