gepost door liesbet
Oud spul is coowl. · 23.01.07
Mijn oude pépé is naar een home getrokken. Den arme mens kon nog amper zonder een zuurstoffles het vuil vanonder zijn teennagels scharten en dat, dat is het teken om mensen te beginnen betalen die daarvoor getraind zijn. ‘t Is een beetje zielig eigenlijk, het is net alsof hij op kot zit, maar wel zonder hoopjes vomit naast de voordeur, overal rolstoelen in de plaats van lege drankflessen en voor de rest van zijn leven. Het doet een beetje pijn om dat alles te zien gebeuren, maar het spuitje morfine in dit geval moeten toch wel de hopen goodies zijn die pépé nu for grabs achterlaat.
Natuurlijk komen ik en mijn hebzuchtige handjes maar na zijn 12 kinders om te kunnen kiezen uit den overschot, maar dat is geen erg. Zijn twaalf kinders hebben namelijk een grondige haat jegens oud spul, en bovendien sta ik gekend als zijnde de oudspulverzamelaarster van de familie, zoals ge in iedere familie wel een dronkaard van de familie en een hoer van de familie hebt.
‘Aah Liesebet!’ riep mijn tante Linda mij verwelkomend toe, ‘moede geen schune voaze hebben voor op uine schouw?’ Ze hield een gifgroene gebarsten en weer aan elkaar geplakte vaas in de lucht, en ze had een glimlach op haar gezicht. Ik weet wel waarom ze glimlachen, die tantes van mij, ze denken dat ik te goedhartig ben om iets niet aan te nemen, omdat glimlachende tantes een van mijn zwaktes zijn. Maar ik was getraind, inmiddels, en ik weigerde (met moeite, het moet gezegd) het ding. Haar ogen sperden zich wijd open, en efkes dacht ik dat ik ze ‘abort mission, abort mission!’ zag roepen in haar linkerbloeszakje, maar het was slechts een illusie. Want ze bleven dingen in de lucht steken, mijn tantes. Straatlantaarns, tafelkleedjes, brildozen, ovenhandschoenen, the whole crapload.
Maar ik hield mijn voet sterk en ik had slechts een spiegel, wijnglazen, soepborden, gewone borden, een aluminium kapstok, een lintmeter, zwarte plakband, witte plakband, lucifers, Rizla-bladjes van vroeger, een blikken dozeke, een houten dozeke, een oud zelfgebreeen kussen, koffietassen, een Leffe-glas, een Flóreffe-glas, keukenhanddoeken, gloeilampen, oude boeken, een lapke stof met bollekes en een verroest vingerhoedje mee!
Ow, en oude seksboekskes van de jaren tachtig!
Wees trots op mij en mijn dalende hebzucht, hé zeg!
Hé zeg!
- De lucifers, de Rizla-bladjes en het blikken dozeke vind ik cool. Leve de van-oude-spullen-houders!
- Geen oud scheerset zoals ze dat zo deden in den ouwen tijd? Met openklapbaar mes en kwast?— Pieter-Paul 23.01.07 #
- Schoewn spuul, Gorreet. Vooral de spiegel, schoontje!
- wooehahaa!!!
mijn ouw mémé had ook zo’n oud kussen!!!
en de kwik heb ik ook eens ontdekt als 12-jarige
(dat was van de buurvrouw zei mémé en ze legde die gauw weg watn als mijn mama ‘tzoe ziene dat zoe ze “strijen”...
:D
- zo’n kussen hebben mijn grootouders ook!
en ik wil ook zo’n coole blikken dozeke :-)— vleervlinder 23.01.07 # - Hehe, een titel op de Kwik: Charles en Diana zullen vaak botsen. Hoe ‘t leven toch kan lopen!— Liesbetzonderh 24.01.07 #
- de Kwik! Baken mijner jeugd!— ivo victoria 24.01.07 #
- Die doos heb ik ooit ook nog teruggevonden bij mijn grootouders! En al de rest zou (in hun oud huis, niet meer in hun appartementje) kunnen staan hebben. Ach, de herinneringen…
- Die spiegel, net zo een model waar ik al jaren naar op zoek ben!
Ik weet het, het is vast onwaarschijnlijk, maar ALS je hem ooit wegdoet…
- Ge zijt een girl naar mijn hart. Ik heb bij mijn bompa ook vanalles buiten gesleurd. En ik heb er nog regelmatig geniet van!
- Zo’n koffietassen met bloemekes hadden mijn bomma en bompa ook vroeger, maar dan in ‘t oranje…
Ik ben altijd degene die achter den ouden Tupperware aangaat, ik vind die nieuwe dingen ook wel leuk, maar mijn hart gaat uit naar die oude vierkanten en halve bollen in pastelkleurkes!
‘k Moet wel zeggen dat die spiegel prachtig is!— Sandrissimo 29.01.07 # - het kussen is supermooi! alsook de tassen, ik ben al eeuwen op zoek naar tassen gelijk dat, maar dan wel met rode of oranje bloemen ipv blauwe. Goeie oogst!
- PS: ik kan het niet laten, maar het moet me van het hart: opvallend hoe jij zelf bij het fotografen van objecten de meer dan typische “Genthology-kadrage” hanteert. Kijk in welke vreemde hoek dat houten dozeke hangt jong! :D
- De Kwik! Ma jons. Nostalgie. Da was gelijk den dag allemaal, maar dan met blote tetten! Hét roddelboekske uit de 80ies !!!
commenting closed for this article
