gepost door liesbet
Mandarienpellekes aan de tramhalte. · 27.11.06
Het zicht dat we krijgen als we door onze nieuwe vensters kijken is redelijk aspeciaal, want het is een gewone ordinaire tramhalte. De meeste mensen zouden zich daar niet veel van aantrekken, maar wij vinden dat geweldig, want dan kunnen we vanop een vogelperspectiefhoogte de trammensen observeren en dat is wijs, zeker als het regent. Want dan staan ze met 84 in een kotteke van 4 kubieke meter en kan er af en toe weleens een paraplu onaangekondigd openspringen, waarna de twee voorste mensen door de duw in de plassen tussen de kasseistenen belanden. Lachen!
In het kader van Liesbetrubriek ‘wat doen mensen zoal aan tramhaltes’ keek mijn leaf deze keer eens neer op de trammensen van vandaag. Het gros van die gasten doet immers niet veel anders dan daar simpelweg te zitten en rond zich te staren, en zoiets geraak ik rap beu en ik heb ook wel andere dingen te doen, weette.
‘Zoetje, moet keer komen zien, zeg!’ riep hij mij toe vanaan het venster, en ik zag een meiske zitten die een mandarientje at. Op zich is daar niets verkeerds mee, maar dit meiske gooide haar pellekes gewoonweg naast haar op de grond, terwijl er op amper twee meter van haar en haar stomme blonde krullen zich een schone stadsvuilbak bevond.
‘Maar allez jons’ zuchtte ik verbouwereerd en ik was net van zins om haar te roepen dat ze haren boel moet opkuisen, toen mijn leaf mij tegenhield en wees naar het hoopje stenen dat naast de tramhalte lag, een hoopje stenen waarmee ze een redelijke hoeveelheid ruiten zou ingegooid kunnen hebben, and we wouldn’t want that to happen now, do we?
We besproken de verschillende opties om de blonde mandarientrien op het goede pad te leiden, en we kwamen op het idee om een kordaat yet moreel aanvaardbaar briefje naar haar te gooien, met een wasknijper eraan, zodat het rekening houdend met de windrichting toch zijn bestemming zou bereiken. Ik dierf het vanzelfsprekend niet te gooien, waarna hij zich opofferde en ik mij in een subtiele positie ging zetten om haar reactie te kunnen observeren.
Hij gooide, en het briefje met wasknijper kwam in het verste tramspoor terecht. Ze stelde zich recht en ik voelde mijn kuiten zich opspannen ten gevolge van de stress die bijkomstig is aan goede daden stellen. In plaats van naar de wasknijper te stappen, bleef ze gewoon staan, naast haar mandarienpellekes. ‘Maar allez stomme trunte!’ riep ik haar toe vanuit mijn secure plekje, waarna mijn kwaadwording overstemd werd door het alombekende geluid van een aankomende tram en een stervende wasknijper. Ze stapte in, de tram reed weg, en de pellekes bleven liggen.
We hebben gewed over hoelang ze zouden blijven liggen. Ik zeg één dag, hij zegt twee dagen.
Die gasten van Ivago komen toch veel, waar?
- dus in feite hebde on top of iets da supersnel biologisch afbreekbaar is een combinatie van hout, ijzer en inkt gesmeten. Wie is de vervuiler hier e… :p
- volgens verteerd dat zo rap nie ze
ik heb geen probleem of eerder minder problemen met organisch afval dat ze rondstrooien al is dat wel niet welopgevoed hé zeh!
maar liever dat dan hun papierkes van hun kèzige sjieken!
- oe ist nu met de pellekes ondertussen???
- flauw. flauw!
- Die jeugd van tegenwoordig toch…
- Tja … die ouders van tegenwoordig, hè? Die kinderen krijgen geen opvoeding meer. Waar gaat dat naartoe met de jeugd van tegenwoordig en wat moet dat wel niet zijn als die ooit op pensioen gaan.
Mandarijnenpellen aan ‘t loket van de gemeente?
- hey, meer posten liesbet!! jouw blog=funste blad opt net :D
commenting closed for this article
