Swiffers dienen niet om te peuteren. (n) · 1.11.06

We zijn verhuisd, mijn lief en ik. We zijn gaan samenwonen in een appartement in hartje Gent en in hartje Gent, daar is het cool. Door ons ramen kijken we uit op een druk kruispunt, dat het station met het stad met de suburbs verbindt, en dat, dat is nog cooler. Want we zien mensen van hun werk komen of naar hun werk gaan, gepakt en gezakt met echtscheidingsdossiers en met courgetten en oesterzwammen of andere boodschappen. Dan ga ik rond de piekuren op het balkon staan en roep ik instinctief ‘sukkeeeuls!’

Maar dat is niet het belangrijkste.
We hadden nog niets, dus de dag na onze intrek trokken we met een lijstje the size of San Marino het stad in. Ijskast, platwater, frituurolie, zetel, tandenstokers; the usual. Versgezind en met Visakaart op zak keuvelden we van winkel naar winkel, vergetende dat wij beide te voet waren en nooit eigenhandig een ijskast thuis konden krijgen, laat staan met nog wat platwater en cornflakes erbij enzo.
Maar dat is niet het belangrijkste.
Ijskasten laten ze these days gratis thuisleveren* en water zit in handige portable plastieken flessen. We kochten een hele hoop goodies, de nutteloostste dingen ooit, achteraf bekeken. Ze konden mij niet veel schelen, die nutteloze goodies, als ik maar tandenstokers had. Want tandenstokers zijn essentieel op bepaalde momenten. We waren ze vergeten, de tandenstokers, en net die avond had ik een tandenemergency, en ik kon mijzelf wel een beetje knijpen zeg. Want van tandenemergency’s, daar word ik horendol van en you wouldn’t want to be around dan.

In andere situaties is er in huis wel altijd iets dat een beetje voor tandenstoker kan doorgaan, gezien bepaalde karakteriële eigenschappen die het voorwerp in kwestie beheerst. Helaas was dit niet het geval, geen van onze pas aangekochte nutteloze goodies voldeed aan de nodige aspecten. Ik vervloekte onze mooie nieuwe kutovenschoteltjes door keizachtjes tegen de muur te schoppen, en ik voelde mij bekanst even lame als de echtscheidingsdossiermensen op ‘t straat, zo met een Swiffer in mijn tanden peuterend. :cry:

Dat was gisteren, en het ding der verderf zit er nog altijd. En de winkels zijn toe.
Heb meelij, godverdomme!

* Als de verkoopprijs hoger ligt dan de 250 euro, laat dat duidelijk wezen.

gepost door liesbet

Ik voel het zelfs in mijn tenen. (n)

  1. euh. ijzerdraad? het lipke van een colablikske? een keidun geslepen potlood? spijkers? zo`n superdunne maat van een tournevies? komaan, oplossingsgericht denken!
    ivo victoria    1.11.06    #
  2. Gewoon een papierke gebruiken ;)
    carreet    1.11.06    #
  3. wanneer is de receptie? Ik wil eens meegenieten van het fantastisch uitzicht:)
    cursief huigje    5.11.06    #
  4. Op mijn verjaardag naar ‘t schijnt.
    De trutte.
    Pieter-Paul    6.11.06    #
  5. En ik heb nog altijd geen uitnodiging gekregen hé maat. Niks. Nada. Nothing. En dat nadat Liesbet ALLE afleveringen van ALIAS én héél het 2e seizoen van LOST bij mij is komen kijken!

    Ze hebben daar een woord voor, bij ons. ‘t eerste deel is een (ondertussen niet meer bestaande?) supermarkt, en ‘t tweede deel rijmt op moteur!

    En in de PROFI hebben ze zéker tandenstokers!
    tomadde    7.11.06    #
  6. edde hi tanden gelik verofstad da je dr tussen kunt mé ne swiffere?
    lord cms    7.11.06    #
  7. Zit je aan het Sint-Pietersstation? Dan heb je mij vandaag misschien gepakt en gezakt zien passeren ;)
    Mirthe    10.11.06    #

commenting closed for this article