gepost door liesbet
Tweepersoonszetels zijn smeerlapperij. · 3.06.06
“Twee één voor Barcelona twee één voor Barcelona!” riep ik uit volle borst, waarop ik mijn sjaal heftig de lucht in stak. Het was maar een ordinaire groene sjaal, maar ik waande mij eventjes een voetbalfan on eurofia, en bijna had ik mijn gesprekspartner een hooligangewijze vuistslag in het oog gegeven. “Ok!” riep hij mij terug, en hij zette er 10 euro op.
Uren gingen voorbij waartijdens die voetbal mij geen zakje meer kon schelen, tot bleek dat ik er bal op zat met mijn voorspelling. Door een niet nader bepaalde natuurlijke drug sperden mijn pupillen zich wijdjes open en ik bedacht in luttele seconden miljoenen scenario’s van wat we konden gaan doen met de gewonnen 83 euroots. Kreeft gaan eten! Zeldzame bierkaartjes kopen op eBay! Alle De Standaards gaan opkopen in hetzelfde dorp met een kleine bevolkingscrisis als gevolg! (Which would be coo-hool, btw.)
Veto’s vlogen heen en weer, tot we beide tot een overeenkomst kwamen en we besloten om met het gigantische bedrag een tweedehandse tweepersoonszetel aan te schaffen. We huppelden vrolijk richting de Troc, alwaar ons ogen uit ons kassen werden gerukt en op een houten Rotan zetel met blauwe kussens werden gesmeten. Ogenblikkelijk verliefd belden we iedereen op die het ding zou kunnen vervoeren, maar zonder chance. En we hadden er nochtans veel opgebeld, yo. “Dat ding zal hier wel nog een endeke staan,” beconcludeerde ik snugger toen ik zag dat de zetel al te koop stond sinds oktober, en we huppelden onvoldaan yet nog steeds vrolijk de winkel buiten.
Dagen volgden waarop we een lift probeerden te ronselen, en uiteindelijk stonden we met camionet en chequeboekje in de winkel van de Troc te kijken naar een lelijke chinese kast op de plek waar zich vroeger de Zetel bevond. “Ei kerel van de winkel!! Waar is diene zetel naartoe!!” riep ik ‘t plafond toe, hopend dat datzelfde plafond mijn zin zou terugkaatsen naar de desbetreffende kerel van de winkel, die overigens nooit te vinden is. “Die heb ik gisteren verkocht, hoor” grijnsde hij mij vanachter een hoekje harteloos toe, waarop ik zijn lelijk groen Palm-klakske nam, het twee meter verder smeet en wegrende. Neen dat deed ik niet. Maar ik wou wel, ja!
”’t Is dat ‘t nie mag zijn” relativeerde mijn mama die avond.
”’t Is waar,” mompelde ik. ”’t Is waar.”
"De Goden hebben het zo gewild."
- Hehe ‘k heb ook al eens iets soortgelijks meegemaakt in die Troc :)
Leuk geschreven :)
- Ach duts toch. Wat is er dan van die €83 geworden?
- Ik word er zowaar ook een beetje triest van..
- én ik word zowaar overvallen door een vorm van een schuldgevoel…
- De Lotto.
- 83 euro lotto ofwa?
Gij zot vrouwmensch.
- ei, ik kon de vrijdagmorgen erachter rijden. maar allee nu hebde toch den thrill van de lotto trekking gehad. Hebde iets gewonnen? *ducks *
- Blauwe kussens, dat past toch niet bij je ogen, liesbetj.
- noooooooooooooo… toch niet dé Lotto?!?!! Ohw crap. En ge hebt het al niet te breed.
Oppotten zeg ik. In een kous onder uw matras of beter nog ingemetseld in een muurtje van uw kot, of zo…
B.— Bram Blondeel 9.06.06 # - liesbet is gokverslaafd, het mag geweten zijn. behoed u allen!
commenting closed for this article
