gepost door liesbet
![]() |
|||||
![]() |
De zonnekant. (l) · 15.03.06Het ene kot was groter, het had tapijt op de vloer en de compositie van de meubels stond mij meer aan. “Dat ander kot is aan de zonnekant, Liesbet,” zei mijn pa in al zijn oriëntatieslimheid. “Maar de zon is zo irritant en gaat altijd in mijn scherm schijnen en dan kan ik niet werken en dan buis ik en dan moet ik in de bloemisterij komen werken, papa. Dat wil ik niet.” Ik zette mij neer op het groene tapijt, ik bestudeerde het zorgvuldig en ik glimlachte vredig. Maar diep in mij was er een lief klein orgaantje dat mij toefluisterde dat ik voor de zonnekant moest gaan. ‘Komaan de zon komaan!’ piepte het. Ik heb respect voor kleine fluisterende orgaantjes diep in mij, ze houden mij tot leven en ze hebben meestal overschot van gelijk. “Ok dan maar,” piepte ik het terug toe, waarop ik toestemde voor het stom klein kot aan de andere kant van de gang, zonder het tapijt. Maar toen. Werd het maart. Alleman keuvelde nog rond met sjaals en handschoenen, maar de lucht was helder en helderblauw. De zon scheen hard op de eerder bevroren Gentse kasseistenen en het kaatste heerlijke warme stralen terug op onze bleke winterlijke gezichtjes. Ik zat op mijn slecht gecompositeerde stoel in enkel T-shirt theezakjes na te tekenen, terwijl de hemelse zon de hele dag lang al zijn warmte concentreerde op mijn rug. De gaskachel stond eenzaam en zielig in de schaduw, mijn plantje kreeg al dat het wenste om schoon bloemekes te produceren, en ik was blij als een kind. “Merci pa.” smste ik hem, waarop ik mijn ogen sloot en ik mij met een glas rode wijn aan een niet nader bepaalde waterkant in Italië waande. gepost door liesbet Sandaalloos zelfs.
commenting closed for this article |
|
|||