gepost door liesbet
![]() |
|||||
![]() |
Oorstokskes zijn redders in nood. · 11.03.06Ik weet het nog goed. We waren 16 en we zaten in onze hoogsteigen gestreepte zetel in ons hoogsteigen gehuurd Nieuwpoorts appartement. Het was hartje zomer, en we waren verkouden alsof de wereld verging en de ratten al zwemmend bevroren. “Ik wil niezeun!” riep ze. “Ik ook, maat!” repliceerde ik snugger. In die tijd eindigde ik elke zin met een vastberaden ‘maat’ in verscheidene varianten. Ze nam een hoekje van haar stoffen zakdoek, bevochtigde het met behulp van enige amount aan speeksel, en draaide het in een punt. “I’m goin’ in!” riep ze. “Neen! Doe het niet! Laat de natuur zijn gang gaan! It will haunt you down forevah, maat!” diende ik haar van een beargumenteerde repliek. Het mocht niet baten though. Ze duwde het zakdoekeindje voorzichtig in het neusgat der verderf en twisted it around a bit. Vanop een veilige afstand aanschouwde ik het spektakel, en ik zag dat haar ogen abnormale hoeveelheden traanvocht afstootten, en dat haar linkerelleboog minuscule stuiptrekkingen vertoonde. Haar oogleden zakten, haar neus ging de lucht in en ze niesde alsof ze nooit eerder genozen had. “Oorstokskes!” tierde ze luttele seconden nadien, en nog voor ze haar woord had afgemaakt, hoorde ik scheermesjes en potjes Nivea Intimo overal heenvliegen. “Wat doe je nu wat doe je nuuuuu,” huilde ik haar ten einde raad toe vanuit een hoekje naast de stofzuiger. Alsof ik Peter Van Den Bossche was op zoek naar mijn Hollands sektelief, nam ze mij met beide schouders vast, waarna ik zonder moeite bekeerde tot het genot der oorstokskes. De rest van de avond spendeerden we al niezend en gigantisch zwaar met onszelf lachend. Aan u om fijntjes na te denken en uit te vinden hoe. Maar nu doe ik dat niet meer. gepost door liesbet Maar 't was toch de max, ze, maat.
commenting closed for this article |
|
|||