gepost door liesbet
Liesbet Bristow, secret agent. · 17.02.06
“Ik ga bij de CIA!” dacht ik op uiterst trotse manier toen ik donderdagnacht door Gent fietste. “Deze wereld gaat naar de kloten, en ik ben de enigste die het inziet!” Het is raar, maar hoe meer de klok neigt naar 3 uur, hoe meer ik mijzelf als middelpunt van alles zie. Er was ook eens die keer dat ik voelde dat de zon nooit meer terug ging opkomen, en dat iedereen plots van de aardbol was verdwenen, behalve ondergetekende. En ik was de enigste die het Probleem kon fixen, en dat was ik van plan ook. Maar toen zag ik ergens een schoen liggen en vergat ik mijn loodzware theorie, mede veroorzaakt door de toenmalige hoeveelheid alcohol er in mijn bloed aanwezig was.
Het zat zo, ik fietste voorbij de Vlasmarkt en ik zag mensen vechten. Ik fietste in de Langemunt en ik zag een kerel tieren tegen de Gentse alombekende zwerver met de zwarte regenjas. En ik fietste langs de Graslei en ik hoorde een gast onvriendelijk roepen in zijn telefoon. “Als ik in de CIA zit gaat iedereen blij zijn! Weg met de smeerlappen van SD-6! Weg ermee!” tierde ik uit volle borst, waarna ik rond mij keek om te zien of er geen spionnen zaten mee te luisteren.
Ik dacht na over de verschillende cursussen ik zou moeten volgen. Een deftige vuistslag uitdelen ligt niet in mijn capaciteiten, alsook the ability om bommen te ontmantelen of uit een neerstortend vliegtuig te springen (zonder zwaar dood te gaan). Ik zou hard moeten oefenen om eender welke Jean-Claude Van Damme lookalike met mijn tactische kicks neer te leggen, ik kan namelijk niet erg veel trucskes aan met mijn voeten.
Al fietsend probeerde ik het toch uit, soms denk ik niet aan de eventuele consequenties. Ik schopte succesvol de lucht in, maar bij het terugplaatsen van mijn voet op de pedaal ging er iets mis. Ik zat er namelijk helegans naast, waardoor mijn voet (die smeerlap) zich maar al te graag terug in verstuikingsmode zette, en ik wederom genoodzaakt werd een halfuur te doen over de trappen op kot.
Ik ga het nog efkes in consideration houden.
Als 't nie geeft.
- moraal van het verhaal: me uw zatte botten blijfde best met 2 voeten op de pedalen of ge joined de CIA, die zijn daar voor getraind
- Uit volle borst?
Sorry. Ik kon het niet laten.
- De CIA? As in discretie, geheimhouding, onzichtbaarheid en al?
Dat gaat volgens mijn niet al te goed samen gaan met uw kleurige, opvallende, bij wijlen luidruchtige en bijzonder graag roddelende persoonlijkheid? Nee?
- hmmmm… had je daadwerkelijk zoveel gedronken… op mijn stageplaats hebben we anders wel veelkleurige snoepjes om dergelijks op te lossen… :-p
- u bent niet alleen!
ook mijn vriendje droomt intussen al twee jaren van het bekomen van het diploma der privé dedectieve
(ondanks het feit dat hij succesvol doctoreert)
Dus moest het bij de CIA niet lukken:
hij zoekt nog mede-compagnons om ’s nachts in een koude auto de wacht te houden voor het huis van de ene of de andere maitresse…
- nou en ik die dacht dat enkel jonges zo’n heldhafitge fantasiën hadden als ze door de straten dwalen
:D
- kwam keer huis uit om naar de les te gaan, keek goed rond & kwam niemand tegen. Liep wat verder, straat door. Wéér niemand, zelfs geen auto ofzo.
Tweehonderd meter verder waren er werken, en zag meneerke met oranje frak in een gat staren, zonder te bewegen. Heb minuut of twee gewacht, die vent bougeerde niks.
Toen dacht ik écht dat de tijd stilstond, en toen ik op het punt stond die vent ‘n wedgy te trekken hoorde ik ‘n auto rijden & liep ik teleurgesteld verder naar de treinopstapplaats.
En nog iets, hoop jij ook niet stiekem dat jij die éne persoon ter wereld bent die voor altijd gaat leven?
ps: hoever heb je alias al gezien?
- Je kan misschien overwegen om bij de zwaantjes te gaan?? Wel uitkijken waar je je voet plaatst dan!
- Ge wilt gewoon aanpappen met diene snellen van de CIA. Of met Will Tippin, verdikke. Ik ken u wel!
- Sark. (l) (l)
commenting closed for this article
