gepost door liesbet
Hormonen zijn smeerlapperij. · 24.01.06
Het is kwart voor twee en ik sta Kasteelbierglazen te spoelen op de oranjegedraaide tonen van ‘Never Tear Us Apart’ terwijl in de zaal naast mij de laatste blauwe dijbeenspieren worden verrokken van al dat gedans, de jaarlijkse Lochristische VLD-nieuwjaarsreceptie is immers hét evenement van het jaar moet je weten. Ik spoel en ik spoel en ik kom tot een conclusie. Herhaling van feiten heeft uitgewezen dat bij combinaties van vuil januariweer en het aanwezig wezen van kangoeroes binnen een straal van 50 meter mijn hormonen niet te stoppen zijn, galfriènd. Mijn anders zo pijnlijk ongrappige en alsof dat nog niet genoeg was oude baas, leek nu onweerstaanbaar snel in dat nieuwe zwarte hemdeke van hem. (“Zwarte hemdjes zijn zo gày jongne,” had ik mijn papa nochtans toegetierd toen hij van zin was hem zo eentje aan te schaffen.) Terwijl ik normally spoken allesbehalve val voor VLD-gasten met snobistisch rechtgezette kraag, zag ik in dit exemplaar de man van mijn dromen. Mijn dromen, waarin we samen naar de finale van Roland Garros zouden gaan, gevolgd door een dagje shoppen achter Scapa truitjes en hippe hippe Bikkembergschoens. (Aan de persoon in kwestie: bel mij.)
Ik dacht, Liesbet, dacht ik, wat is er toch gaande met jou? “Ach Liesbet, het zal wel aan de tijd van ‘t jaar liggen,” repliceerde ik mezelf snuggergewijs, waarna ik verder de burgemeester zijn kontje checkte, al stiekem hopend dat zijn gestreept hemdeke any moment now van zijn VLD-lijf zou vallen. Which it did not, ongeacht de verwoedde paranormale pogingen die ik onderging.
Hormonen are a bitch, people. Hoe hard ik er ook tegen vecht, ik durf wedden dat ik een dezer jaren ga wakkerworden met de Hugo Coveliers van de Gentse muziekscène naast mij.
Hij is namelijk niet erg snel, weet je.
- *Probeert hard zich Hugo Coveliers voor de stellen met een elektrische gitaar om zijn nek, al krijsend in de micro*— Ice Cream Man 24.01.06 #
- Iek koem eroon, schetteke!— Hugo Coveliers 24.01.06 #
- Normaal gezien probeer ik hier een lange, witty replek te publiceren, maar …
QUE!?
- zeker dat ze niks in uw drinken hebben gedaan???
i mean… sierioeslie O_o
- Desalniettemin denk ik toch, wetende hoezeer je soms wel eens durft aandikken, dat als Willy van ‘t Dierenpark uiteindelijk iets meer internetsavvy is dan jij voor mogelijk houdt (denk aan Temmerman, Liesbet! oude mensen kunnen óók typen), en dus zijn glazenspoelstertje durft googlen als ware hij een volslagen puber, en dan op een druilerige werkdag in die schimmige bijkeuken eens casually polst of je dat allemaal echt meende van dat snel zwart hemdeke… Ik kan me je reactie voorstellen, het zou zoiets zijn als (juist ja):
PS: ik ben er trouwens nog altijd niet uit wie de Hugo Coveliers van de Gentse sien zou kunnen zijn… misschien moeten we eens een missverkiezing houden.
- Mo gow liesbet…
- aaarrgghh vrouwen en hormponen: geen huis mee te houden dat is nu wel duidelijk en vadaar dus dat veel vrouwen met losers het bed in duikelen lol
:D
- En ‘t feit dat ge zo (toch geregeld eens) tegen uw eigen praat (en tegen uw eigen repliceert), is ook de schuld van de hormonen, waarschijnlijk.
- Echt wel.
een aah-pisse-bet zowaar
ferm ;)
- Alcohol.
Maakt meer kapot dan je lief is.
Hormonen? Laat me niet lachen…— EL Mystica 25.01.06 # - Liesbet, liesbet, liesbet… Volgende keer dat je hormonen tilt slaan: BEL JE ME TOCH GEWOON!
En in het kader van GEDICHTENDAG:
You don’t have a clue…
of what I can do…
to you…
do you?
Nem,
Bram— Bram Blondeel 26.01.06 # - Ik wíst dat ik moest gaan.
- Ik heb je er gemist, Daantjeu. :cry:
commenting closed for this article
