gepost door liesbet
![]() |
|||||
![]() |
Het object van de week. · 21.12.05Overdag is het koud, dat wist u al. Heen en weer en her en der wandelt/fietst/rijdt u, en dit telkens met dezelfde bevriezende voeten, die op het randje staan van effectief ijs te beginnen produceren, ware het niet dat u geen 7 uur aan een stuk blijft stilzitten op een bankje aan de Kouter, hoe gezellig het er ook moge wezen. Thuis aangekomen wenst u dan liefst zo rap mogelijk te eten (en goed warm, als ‘t kan) zodat u een kwartier op voorhand kan gaan neerzitten in order to not miss de begingeneriek van Thuis. En voor u het weet zit u wel degelijk een uur stil. De voeten waarover ik het in het begin had worden stilaan gevoelloos en soms ziet u de rechterkleineteen een stuiptrekking maken. ‘Wat doe je nu?’ denk je dan. Maar dan wordt Werner betrapt op kussen met de broer van Femke en geraakt het onschuldige en trouwhartige kleine teentje terug de vergetelput in. ‘Hee, mijn voeten zijn helemaal koud’ denk je dan op uiterst opmerkbare wijze, als je uiteindelijk beslist te gaan slapen. Een halfuur, om niet te zeggen twee uur, duurt het vooraleer ze zich wederom op het terrein van normale lichaamstemperatuur bevinden. ‘Ik heb dat ook altijd, Liesbet’, hoor ik u denken. ‘Kan jij mij redden van de ondergang?’ Natuurlijk. Enter kersenpitkussentjes. Geen 11 sjaals meer rond mijn nek als ik zit te werken. Geen koude knieën meer omwille van het feit dat mijn deken te onbreed is. Geen onnodige chauffagekosten meer. Kersenpitkussens overal. (l) gepost door liesbet Geen voordehandliggende grapjes ivm de 'overal' graag.
commenting closed for this article |
|
|||