gepost door liesbet
Bezigheden op de fiets: tip I. · 19.12.05
Niemand zingt in het openbaar, tenzij ze er worden voor betaald. En if they dan toch do, dan worden ze constant op arrogante wijze aangekeken door vrouwen en mannen waarvan de rokjes zodanig kort zijn dat hun voeten blauwt zien. What is up with those people anyway? Het vriest bekanst buiten, er heerst een ijzige wind over heel Oost-Vlaanderen en het kan ieder moment weer beginnen sneeuwen. De griep is in ‘t land, iedereen loopt rond met 71 zakdoeken en een zakske Vicks-spekskes, en tóch zijn er mensen die dat lijk niet door hebben. ‘Vanmiddag zal de zon wel schijnen’, denken ze dan, en ze trekken hun schoonste kortste satijnste rokske en/of pulleke aan. ‘Hallo’, denk ik dan, ‘het is december enal!’ En dan moeten ze zich bij hun werk ziek melden maar niet getreurd de bazen blijven toch geld storten! Juicht!!!!!!!!
Ik wijk af.
Vanmorgen fietste ik zodus in Gent en Sufjan Stevens zat in mijn hoofd, which is vrij logisch aangezien ik er 122 keer naar heb geluisterd deze week, of dat is toch wat Audioscrobbler ((l) trouwens) doet vermoeden. Ik moest het zingen, ik kon gewoonweg niet anders. De mooie melodieën rolden zodanig heen en weer in mijn bovenhoofd dat ik er duizelig van werd, dus voor ik het wist liet ik ze er via mijn eetorgaan op relatief toononvaste wijze uitkomen. En desondanks het feit dat ik nog niet eens door de preselecties van de preselecties van Star Academy zou geraken, lachte een welbepaalde niet onaantrekkelijke jongen heel vriendelijk naar mij, alsof hij wou zeggen ‘goed zo, meisje (trouw met mij!)’.
Nu ga ik blijven zingen op de fiets, en ik hoop dat iedereen mij volgt in deze trend. Veel succes daarmee, gasten.
Maar niet teveel door elkaar, als 't kan.
- Ik fiets zelden zonder te zingen. Wat zullen we morgen zingen, Lies-bet? Stairway to heaven I say.
- Toen ik vroeger naar school bolde fietste er me altijd een luid neuriënde leraar voorbij. Pas getrouwd, kleine baby, die man was gelukkig! Tot zijn madam met een collega ging lopen. Vanaf dat moment fietste hij me zwijgend voorbij en bleef er de rest van de rit een grafstilte hangen. Echt waar joh.
- First and foremost:
“De mooie melodieën rolden zodanig heen en weer in mijn bovenhoofd dat ik er duizelig van werd, dus voor ik het wist liet ik ze er via mijn eetorgaan op relatief toononvaste wijze uitkomen.”
Mooi gezegd.
En ten tweede:
”..niet onaantrekkelijke jongen heel vriendelijk naar mij, alsof hij wou zeggen ‘goed zo, meisje (trouw met mij!)’..”.
Haah!
- Waarmee ik je uitlachte dus.
:)
- En van je vrienden moet je het hebben.
- bovenhoofd :D
commenting closed for this article
