gepost door liesbet
 |
 |
Hallo! · 15.11.06
Skype! · 14.11.06
Een uurtje geleden had ik voor het eerst een gesprek met mijn ouders….via den innternneeeet * maakt woooeeh-geluiden en mystieke gebaren met de armen *
Ik bel dus naar hun vaste telefoon ten huize ma & pa alwaar het volgende gesprek zich ontspon:
Ik: “Dag papa, hoe gaat ‘t ermee enal? IK BEL VIA INTERNET”
Mijn pa: “Allez gij…kunde mij dan zien? * zwaait *
Ha. Haha.
*komt niet meer bij* [10]
gepost door jessie
Woon ook eens samen met een man: deel I. · 9.11.06
Vroeger, toen ik de Flair nog helemaal uitlas, kwam ik steeds op reeksen van horrifyinge verhalen over hoe mannen zich gedragen tijdens dagdagelijkse bezigheden. “Dat is nogal een endeke cliché, maat!” riep ik na het lezen dan, waarna ik het ultragemakkelijke kruiswoordraadsel begon in te vullen. Toen ik overstapte naar de Humo, was ik nog steeds overtuigd van het feit dat die soort dinges cliché waren en simpelweg uitgevonden waren door de consumptiemaatschappijbedrijven.
Maar toen. Bleek dat ze correct waren. Die theorieën. Die horrifyinge verhalen.
Een greep.
Mijn moeder zei me dat ik een WC-matje moest kopen. Zo een met een gat, dat helemaal de WC-pot surroundst. Ik zei ‘nee jone, nee, want dat is lelijk ma!’ zei ik, waarna ik de mooie vloer kuste en zwoor dat ik hem nooit zou bedekken. ‘Ik zal je nooit bedekken met een lelijk WC-matje, mooie vloer van mij!’ zei ik. Mijn mama repliceerde een ondenkbare ‘jamaar de pipi, Liesbet, de pipi!’ en ik voelde mij simpelweg geshockeerd. Want mijn leaf doet geen pipi naast de pot. Het gat om pipi in te doen is groot en alleen een éénarmige man met Parkinson kan de kans hebben om er weleens naast te zitten, en dat is mijn leaf niet, of hij zou het enorm goed kunnen maskeren, ja! Maar dan zou hij ook weleens undercover CIA-agent kunnen zijn, en dat soort mannen wil ik niet in mijn buurt; die zijn niet te vertrouwen!
Maar toen zag ik het. Druppeltjes op de vloer. ‘Het raam stond open en het heeft misschien geregend!’ praatte ik hem een beetje goed, maar mijn knie wist het: het was mannenpipi. Beseffende dat ik het mannenras nooit ga kunnen veranderen (zelfs niet met al mijn girlfriends samen, dat vertelde mij de Flair indertijd ook al) boog ik mijn hoofd en nam ik de bus naar de Turkse buurt, alwaar de goedkoopste WC-matjes te vinden zijn.
“Liesbet zoetje, ge hebt zo’n lelijk WC-matje gekocht!” riep hij me toe die avond. Ik knikte, en ik loog dat ik niet kon weerstaan aan het bloemenmotiefje. Hij knikte, en hij keerde terug naar de WC, om erop te gaan pissen, en ik nam er vree mee.
Nergens pipi meer! [24]
gepost door liesbet
Swiffers dienen niet om te peuteren. (n) · 1.11.06
We zijn verhuisd, mijn lief en ik. We zijn gaan samenwonen in een appartement in hartje Gent en in hartje Gent, daar is het cool. Door ons ramen kijken we uit op een druk kruispunt, dat het station met het stad met de suburbs verbindt, en dat, dat is nog cooler. Want we zien mensen van hun werk komen of naar hun werk gaan, gepakt en gezakt met echtscheidingsdossiers en met courgetten en oesterzwammen of andere boodschappen. Dan ga ik rond de piekuren op het balkon staan en roep ik instinctief ‘sukkeeeuls!’
Maar dat is niet het belangrijkste.
We hadden nog niets, dus de dag na onze intrek trokken we met een lijstje the size of San Marino het stad in. Ijskast, platwater, frituurolie, zetel, tandenstokers; the usual. Versgezind en met Visakaart op zak keuvelden we van winkel naar winkel, vergetende dat wij beide te voet waren en nooit eigenhandig een ijskast thuis konden krijgen, laat staan met nog wat platwater en cornflakes erbij enzo.
Maar dat is niet het belangrijkste.
Ijskasten laten ze these days gratis thuisleveren* en water zit in handige portable plastieken flessen. We kochten een hele hoop goodies, de nutteloostste dingen ooit, achteraf bekeken. Ze konden mij niet veel schelen, die nutteloze goodies, als ik maar tandenstokers had. Want tandenstokers zijn essentieel op bepaalde momenten. We waren ze vergeten, de tandenstokers, en net die avond had ik een tandenemergency, en ik kon mijzelf wel een beetje knijpen zeg. Want van tandenemergency’s, daar word ik horendol van en you wouldn’t want to be around dan.
In andere situaties is er in huis wel altijd iets dat een beetje voor tandenstoker kan doorgaan, gezien bepaalde karakteriële eigenschappen die het voorwerp in kwestie beheerst. Helaas was dit niet het geval, geen van onze pas aangekochte nutteloze goodies voldeed aan de nodige aspecten. Ik vervloekte onze mooie nieuwe kutovenschoteltjes door keizachtjes tegen de muur te schoppen, en ik voelde mij bekanst even lame als de echtscheidingsdossiermensen op ‘t straat, zo met een Swiffer in mijn tanden peuterend. :cry:
Dat was gisteren, en het ding der verderf zit er nog altijd. En de winkels zijn toe.
Heb meelij, godverdomme!
* Als de verkoopprijs hoger ligt dan de 250 euro, laat dat duidelijk wezen.
Ik voel het zelfs in mijn tenen. (n) [7]
gepost door liesbet
Maxime, de plantslak. · 8.09.06
‘Schone orchidee hebt ge hier staan, zeg!’ riep ik met veel enthousiasme mijn kotbazin toe. Het was de start van vele en vele oppervlakkige fauna en flora gesprekjes als we elkaar toevallig kruisten in de gangen. Fine by me, ik praat wel af en toe graag eens over Amaryllissen en dergelijke.
Tot ze mij op een duistere dag een niet nader benoembaar plantje in de handschoen drukte. Het was zielig, slechts 5cm hoog, eentonig groen en maar slapkes moet ik toegeven. Aber ik nam het met veel plezier aan, en keek al uit naar het moment waarop ik haar een fantastische struik met paarse blommekes terug zou overhandigen.
Mijn droom werd helaas aan diggelen gerukt toen ik het dingske dag na dag zag wegkwijnen, omwille van de slechte zorgen die het in een vroeger leven had genoten. ‘I’m goin’ in!’ riep ik uit volle borst, waarop ik mijn witte ziekenhuishandschoentjes aantrok en ik naarstig op zoek ging naar een deftig plastieken potje en een half kilootje eigrond. Ik was waarlijk trots, want het ding ging er keihard tegenaan en het groeide dat de stukken eraf vlogen. Stiekem hoopte ik zelfs dat hij (voor de gelegenheid Maxime genoemd) ooit nog aardbeien of zo zou kunnen produceren.
Helaas gebeurde er niets in de maanden die volgden. De stengels swingden asymmetrischgewijs het potteke uit en omwille van de overdaad aan gewicht ter hoogte van de linkerkant, viel het meerdere keren per dag omver. Erg was dat niet, ik hou wel eens van pottekes oprapen, ware het niet dat het telkens een spoor van vernieling en slijmtoestanden achterliet. Want het produceerde slijm en geen aardbeien. Slijm dat niet eens rook naar aardbeien. Geen link met aardbeien what so ever.
Ten einde raad gaf ik het uiteindelijk aan mijn vader de bloemist, en na een week was het spoorloos verdwenen uit de serre. Ik gok dat het eigenlijk een slak was en dat Maxime de plantslak nu op weg is naar zonniger oorden. Geef hem een suikerbroodje en een schouderklopke als ge hem tegenkomt, will ya.
Maar niet te hard, als 't kan. [23]
gepost door liesbet
Ruilhandel pakt nie meer. · 4.09.06
Naar Westkerke moesten we. Er was namelijk een familiefeest gepland met vlierdrankjes, paelilia, veel mensen die ik niet kende en een beetje koffie. De Routeplanner van de Lijn vertelde ons exact welke bus er nodig was om ginder te geraken, dus kon er technisch gezien niets foutlopen. Ik had mijn paraplu en mijn Buzzaaaypass bij de hand, mijn partner-in-crime zijn tweezonekaartje. Tsallgoood.
“Het zijn vier zones, m’neer, he zul tahhentih cent moe’n bielehhn,” zei de buschauffeur helaas in zijn beste Westvlaams. Helaas, omdat we zonet ons laatste geld hadden gespendeerd aan een viersterrenkruiswoordraadselboekje, die dingen zijn altijd handig moet je weten.
“Ok ok meneer ok! Kunnen we betalen met postzegels dan misschien!”
“Neen, want dan klopt mijn kasse niet.”
“Wilt ge mijn tettn keer zien dan?!!?699!” dacht ik vervolgens, maar zei ik niet. Instead keek ik een beetje bedroefd, waar ik enorm goed in ben, het moet gezegd, en vroeg ik of we dat niet achteraf konden terugstorten op zijn rekeningnummer. Waarop hij roloogde.
Overspannen en verontrust door hopeloosheid probeerden we in ons laatste seconden op een geniaal idee te komen, wat we ook effectief deden, en ik begon aan iedereen in de bus postzegels te verkopen. “Madam!” riep ik als een volleerde Jo met de Banjo, “voor slechts tahhentih cent krijgt u hier van mij wel liefst twéé unieke postzegels van ahtenveertih cent, dat is zestien cent winst madam!” Ze waren niet uniek, de postzegels, maar de overbodige adjectieven deden wat van hen verwacht werd, want achter het madamtje zat een ander madamtje die ons vol enthousiasme uit de nood wilde helpen. Of zestien cent winst wilde boeken, de gierige pin. Het eerste madamtje was immers niet geïnteresseerd, waarop ik als laatste stuiptrekking haar nog toeriep dat ‘postzegels altijd handig zijn, stomme trunte!’.
Allebei een grote glimlach tonend, gaven we de buschauffeur zijn en onze welverdiende tahhentih cent, waarop hij speelsgewijs naar zijn eigen oor zwaaide (ge weet wel) en zijn symbolische poort richting buszeteltjes opende.
Ze waren lekker, de vlierdrankjes. [13]
gepost door liesbet
Red Campo Santo! Deel II. · 29.08.06
Sommigen onder u herinneren zich misschien mijn liefde voor kerkhoven, met in het bijzonder het geweldige Campo Santo in St-Amandsberg. Het geweldige Campo Santo, dat hevig onder vuur staat de laatste jaren. De ene vuurgroep wil heel de boel namelijk platsmijten (om er misschien een BMW-garage op te zetten, de vuile monopoliesmeerlapp’n), de andere vuurgroep wil het restaureren en er een eeuwig monument van maken, en laat ik even zeggen dat ik hou van vuurgroep nummer 2.
Ik meldde indertijd dat ik eens ging roepen als het moment was aangebroken om mij te helpen met de redding van Campo Santo en hoho hoho, hier gaan we dan. Campo Santo doet mee aan de Monumentenstrijd, en de bevolking mag keihard zijn stem uitbrengen op de site, mits het bezitten van een e-pass, waarvoor je gewoon een adres en dergelijke nodig hebt.
Red Campo Santo, lievelingen! Red het! Ik danku.
Commentaar? [7]
gepost door liesbet
Ik zal ze eens vleugels geven, ja. Ja! · 27.07.06
Ze waren met twee, ze hadden korte rokjes aan en terwijl ze de Kouter rondparadeerden gaven ze gratis Red Bull weg. Dat is toch hetgeen mijn vriendje als uitleg gaf toen ik vroeg waarom hij rook naar gesmolten rooie gelatinebeertjes.
“Ge stinkt naar gesmolten rooie gelatinebeerkes!” riep ik hem nog keihard toe. Verbouwereerd vroeg hij toen waarom ik enkel de rooie vermeldde, maar ziet u, die oranje en die gele en vooral die zwarte zijn bèrelekker. Ze smelken bekanst in de mond en ik krijg er maar niet genoeg van, ware het niet dat ze zo duur zijn geworden sinds Haribo heel dat boeltje heeft overgekocht. Dat hebben ze niet, maar het is een kutbedrijf, hmkay? Ok. De groéne gelatinebeerkes daarentegen smaken naar pipi en don’t even get me started on de witte. “En die rooie zijn nog ‘t slechtst van al!” eindigde ik mijn monoloog in schoonheid.
Hij keek naar de grond en draaide met zijn kleine teen, terwijl ik met mijn ene hand mijn neus toekneep, en met het ander het tweede blikje (dat hij verdorie voor mij had meegebracht) in de pombak leeggoot. Ik keek er niet naar, want ik was er bijna zeker van dat de felroze kleur van die vloeistof der hel dwars door mijn zachte maandlenzen ging branden, en dat wou ik niet want ik had ze nog maar een week in enal. Zijn laatste adem bestond uit een rookpluimpje ten gevolge van een chemische reactie met een overschotje van wortel, maar dat kon uiteraard ook my imagination geweest zijn.
Ik probeer het niet want het stinkt gewoon okee!
Het stinkt zwijg! [28]
gepost door liesbet
Na aanhoudend gezaag van mijn fans · 4.07.06
hier míjn verhaal enal :)
Hanyways… Ik zat dus in de bus gezellig ende koket vooruit te staren toen plotseling enkele vriendelijke yet horny medemensen opstapten. Één zag blijkbaar wel wat in mij want onder luid enthousiast geroep van z’n vrienden kwam ie naast mij zitten en begon in gebrekkig engels met me te flirten. Same as usual, “Do you have a boyfriend?” waarop ik eveneens als Liesbet naar waarheid antwoordde (dus niet het verhoopte ‘no i don’t, screw me now, you sexy fuck’). Na mijn teleurstellende antwoord bedacht ik dat ‘t zo wel welletjes was en zag ik ‘m in mijn gedachten zielig afdruipen onder luid boe-geroep en omgekeerde duimen van z’n vrienden. Niets was minder waar want hij ging over op ‘n andere – beproefde – techniek. “Have you ever had a black guy?” En opnieuw naar waarheid zei ik ‘m dat ik idd een weekje met een zwarte jongen had gedate. Totaal verbouwereerd en zichtbaar geschokt omdat ie de vervolgzin (‘coz’ when you had black, you’ll never go back’) niet kon afmaken ging ie verder. Hij vroeg me waarom ik niet nog steeds met die jongen was waarop ik antwoordde dat we gewoon te verschillend waren.
Hij hield er echter een andere opinie op na, want, stotende heupbewegingen makend, vroeg hij me:
“Well then, didn’t he ‘give it to you?’ ”
Waarop mijn reactie:
*loopt gillend weg* [14]
gepost door jessie
How'you doin'? · 26.06.06
De bus kwam pas later dus had ik een kwartiertje tijd te doden. Pas op! Ik dood mijn tijd niet, ik probeer dat op een zo nuttige en interessante manier te spenderen. Maar als ik mij bevind op een doods plein met welgeteld vier doodse mensen in mijn vizier, blijkt dat zeer moeilijk te zijn.
Dus besliste ik om efkes te gaan wandelen.
Ik wandelde en ik wandelde en ik hoorde ene engelsklinkende ‘hey!’ achter mij, waarna ik mij met veel schwung omdraaide en ik een zwarte man mij zag aankijken. ‘Hi’ zei hij nogmaals terwijl hij zijn hand met een grote glimlach uitstak. Overwhelmed by enthousiasme greep ik datzelfde hand beet en gaf ik hem de Vlaams-vanzelfsprekende drie kussen. Overwhelmed by zelfvertrouwen liet hij mijn hand niet los en trok hij mij mee alsof hij wou zeggen ‘kom schone deerne, laten we een romantische wandeling in het park maken!’
‘No no, no no, I have to go and wait for my bus!’ riep ik hem overwhelmed by angst toe, waarna hij me vroeg of ik een vuurtje had.
‘I don’t have a fire, I’m sorry.’
‘Do you have a boyfriend?’
‘Yes I do, yes I do’ zei ik toen, en het is nog waar ook! Ik zag dat zijn mondhoeken een beetje last hadden van de allesomvattende zwaartekracht, dus besliste ik van het ijs ietwat te breken door een grapje te maken. Het was niet zo’n geweldig grapje, maar ik wist dat zijn gevoel voor humor zich op een niet zo hoog niveau bevond, je voelt dat soort dingen aan moet je weten. Mijn grapje dus.
‘Do yóu have a boyfriend?’
Ik glimlachte en wachtte geduldig af tot hij mijn club kwam joinen.
‘I don’t have a girlfriend, I am a man you must know’ repliceerde hij mij toen uiterst gevat.
Overwhelmed by ‘auma goooood’-s lachtte ik hem groenig toe, en wees ik naar een bus dat niet mijn bus was. ‘I have to go, bye now!’ zei ik, in de hoop dat hij hem om zou draaien, richting een ander snel meisje zou pendelen en niet zou opmerken dat ik de bus helemaal niet opstapte. Helaas voor ondergetekende bleef hij mij met een geile smile aankijken, waarschijnlijk zijn maagdelijk wit zakdoekje klaar in de aanslag, en ik werd genoodzaakt de bus die mijn bus niet was op te stappen.
De zwarte man zwaaide as de bus de verkeerde kant opging, en ik zwaaide groenig terug terwijl ik hoopte dat een hoertje hem een gratis beurt kwam geven. Want hij was wel vriendelijk enzo.
Of tenminste een korting van 10% ofzo. [10]
gepost door liesbet
